Laura werd als een volkomen gave en op het oog volstrekt normale baby geboren. Een wolk van een kind. Ze ontwikkelde zich weliswaar wat traag, maar er leek niets bijzonders aan de hand. Wat me wel opviel was dat ik voor Laura niet speciaal was. 
Laura vond íedereen even leuk. Laura was bovendien totaal niet nieuwsgierig naar de wereld om haar heen. Echt zorgelijk was het feit dat Laura geen aanstalten maakte om te leren praten. Ze brabbelde niet, er zat geen enkele ontwikkeling in dat praten.
Medische molen
We gingen toen Laura twee jaar was de medische molen in. Toen Laura drieënhalf was, werd een ‘ontwikkelingsachterstand’ vastgesteld (= verstandelijk gehandicapt). Ik had al eerder gevraagd of Laura misschien ook autistisch was, maar dat idee werd door de artsen weggewuifd. Ook door de ontwikkelingspsycholoog. Twee jaar later werd autisme vastgesteld. Nog weer later kwamen daar een taal/spraakstoornis en het syndroom van Gilles de la Tourette bij. Tactiele afweer is een bijkomende stoornis, die houdt in dat Laura aanrakingen als pijn of op zijn minst als zeer onaangenaam ervaart.
Praten
Laura is nu 17 jaar. Ze heeft een oudere broer van 19 en een zusje van 14. 
Toen Laura vijfenhalf jaar was, begon ze opeens toch te praten. Ze bleek over een gigantische woordenschat te beschikken! Maar nog steeds kan ze volledig blokkeren als ze gespannen is, de aandacht op zich gericht weet of in een wat groter gezelschap. Dan komt er geen woord meer uit. Op school praat ze niet of hooguit fluisterend of met alleen ja of nee, daartoe heeft ze, lijkt het, ooit besloten. Dat luikje zit potdicht. Thuis en in haar leefgroep in Vijfhuizen praat ze als Brugman. Met een opmerkelijk taalgevoel! Nieuwe woorden maakt ze zich direct eigen. Ze is dol op woordgrapjes en taalspelletjes.
Ongeluk
In 2000 - Laura was 11 jaar - is ze uit het zolderraam van ons vaste vakantiehuisje op Texel gevallen. Ze kwam vier meter lager op het beton terecht. 
Haar gebit was aan flarden (zie foto hiernaast), ze had een gebroken jukbeen en bloedde vreselijk. Het is voor haar (en voor ons) een zeer traumatische gebeurtenis geweest. Laura voelt het nog steeds als een keerpunt: ‘Vroeger was ik vaak boos, nu (na het ongeluk, dk) ben ik altijd verdrietig.’ Laura’s gebit is overigens - jaren later - fantastisch gerenoveerd door de specialist van het epilepsiecentrum Cruquiushoeve.
Leefgroep
Laura woont sinds november 2004 niet meer thuis. Het werd ons allemaal te zwaar. Laura zoog ons leeg, broer Juri en zusje Aafke leverden te veel in en wij, haar ouders, trokken het niet meer. 
We raakten óp. Er werd in huis niet meer gelachen. Ook voor Laura zelf werd het thuis te moeilijk. Ze begreep niet waarom de sfeer in huis zo gespannen werd! Voor het water echt tot onze lippen zou stijgen, zijn we - rustig - naar een goede leefgroep voor Laura gaan zoeken. Ze woont nu doordeweeks in een leefgroep in Vijfhuizen. In een gewoon huis in een gewone wijk. Ze heeft het er fijn en ze is er zichzelf, inclusief haar gemopper als dingen haar niet bevallen.
Pokémon
Laura is een sterk kind, ze is leergierig, ze heeft humor, ze kan goed lezen, ze speelt graag Triviant (!), Monopoly en Bingo, is dol op Pokémon en zeer behendig op de computer. Maar ze is ook heel kwetsbaar en onzeker. Te veel aandacht maakt haar overstuur. “Mensen moeten niet zo veel vragen, want dan moet ik zo veel denken”, zegt ze. Huidcontact (aanraken) ervaart ze als pijn of op zijn minst als onaangenaam. Tactiele afweer, heet dat. Ze moet niks van knuffels hebben. Aanraken mag alleen op háár initiatief, als ze troost zoekt bijvoorbeeld. Als ze doucht, staat ze ook het liefst náást de waterstraal; het water op haar huid, vooral op haar gezicht, voelt onprettig. Aankijken is een (autistisch) probleem apart. Laura kijkt mensen niet graag aan en denkt al heel snel dat mensen háár zitten aan te kijken. Soms, in direct contact, klopt dat, vaak klopt het níet, maar hoe dan ook raakt Laura er zeer door verstoord en van slag.
Veiligheid
Zekerheid en veiligheid zijn basisbehoeften van Laura. De wereld zit voor haar erg gecompliceerd in elkaar. 
Die wereld bestaat voor haar uit stukjes, zonder samenhang of logica. Laura heeft altijd een beetje tijd nodig om dingen te begrijpen. Tijd, duidelijkheid en structuur. Ze heeft een zonnig karakter, maar is die zonnigheid een beetje kwijt geraakt. En wij zien haar zo graag lachen. Want als Laura lacht, dan weten we: Laura voelt zich goed.
Ons gezin was in november 2006 bij RTL 4 in ‘t Land op tv. Zien? Klik op:
Omgaan met autisme in het gezin en dan op ‘autisme’ onder de foto in het midden van de pagina.
Geschreven op 02 april 2007 om 21:12« Terug naar de homepage